به فريادم رس اي پير خرابات

هر شیفته‌ای که دل به مدینه روانه می‌کند، بر غربت قبرستان بقیع ناله می‌کند.

 تربت مطهر چهار امام معصوم (ع) تنها با سنگ‌چین‌هایی نمایان است که زائر آن اجازه زیارت ندارد و باید به دل گریه کند.

بقیع سند مظلومیت همیشگی شیعه است و بررسی و آگاهی از پیشینه آن ضروری است تا گوشه‌ای از جایگاه تاریخی و اجتماعی پیشوایان شیعیان را نمایان سازد. 

 اين روزها تحركات فرقه ضاله وهابيت  وارد فاز جديدي شده است و با استفاده از ابزارهاي جديد به تخريب مذهب برحق تشيع مي‌پردازند .

استفاده از اينترنت، شبكه‌هاي ماهواره اي ، توزيع روايات جعلي ميان شيعيان  و دعوت مردم مناطق محروم شيعه نشين كشورها به وهابيت، استناد يك طرفه به آيات قرآن و رد مذهب تشيع و... از اقدامات وهابيت است.

مروجين اين فرقه ضاله در برخي موارد حتي پا را فراتر گذاشته و در فتواي مفتيان خود به صراحت اعلام مي‌كنند ريختن خون يك شيعه كليد رفتن به بهشت است زيرا شيعيان نجس هستند.

اما اين اقدامات هيچ وقت به پاي جنايت آنهادر 8 شوال  نمي‌رسد .

جنايتي كه تا ابد در تاريخ ماندني خواهد شد و از اذهان امت پيامبر (ص) پاك نخواهد شد.   

سال‌هاست كه با تمام شدن ماه ضيافت الهي و رسيدن به 8 شوال ، سالروز تخريب قبور ائمه بقيع به دست وهابيان دل شيعيان بيش از بيش براي مظلوميت اهل بيت (ع) مي‌تپد.

8 شوال يادآور يکي از غم انگيزترين حوادث تاريخ تشيع و حتي جهان اسلام است ، در يک چنين روز غم باري بقيع شاهد تاخت و تاز عده‌اي از خدا بي خبر و متحجر بود .

 وهابي مسلکاني که با شقاوت و بي رحمي نه تنها حرمت نوادگان پيامبر را حفظ نكردند بلکه بقاع متبرکه آنا‌ن‌را ويران ساخته و اشياء گرانب‌هاي آنرا به غارت بردند . در سالروز ارتکاب اين جنايت هولناک براي بيان عمق اين فاجعه و هتک حرمتي که به حريم مطهر امامان شيعه شده است مختصراً توضیح درمورد اين جنايت به اين شرح تهيه شده است.

وهابيان كه از حمايت مستقيم انگليس و آمريكا برخوردار بوده و هستند 2 بار با حمله به مدينه اقدام به تخريب قبور ائمه بقيع كردند.

در سال 1220 سعود بن عبد العزيز،  حاكم  وهابي‌ها پس از تصرف مكه 2 گردان وهابي به قصد مدينه به سوي دار الهجره رسول اكرم (ص) فراهم كرد  و نامه‌اي براي اهالي مدينه فرستاد تا آنان را به اطاعت از خود ترغيب كند  ولي اهالي مدينه بر اثر جنايات وهابيان در طائف دچار وحشت شدند و به نامه حاكم  وهابي‌ها جواب ندادند و در نتيجه سپاهيان وهابي مدينه را محاصره كردند و راه‌هاي ورودي مواد غذايي و سر چشمه «زرقا»را ويران كردند.

بدين ترتيب اهالي مدينه  دچار قحطي، گراني و بي آبي شدند و پس از ماه‌ها اهالي مدينه مجبور به تسليم و قبول شرايط وهابيان شدند ولي هرگز از ظلم و تعدي وهابيان رهايي پيدا نكردند.

در سال 1221 وهابيان كليه جواهرات و اشياي گرانب‌هاي حرم مطهر پيامبر اعظم (ص) و حرم مطهر ائمه بقيع (ع) را به غارت بردند.

افراد اين فرقه ضاله 3 عدد قرآن نفيس، 4 صندوق مملو از جواهرات مرصع به الماس و ياقوت گرانب‌ها به غارت بردند.

همچنين  از جمله اشياي غارت شده عبارت بود از 4 عدد شمعدان زمردين، كه به جاي شمع در آنها يك قطعه الماس در شب‌ مي‌درخشيد، 300 دانه مرواريد بزرگ، يك پارچه سنگ زمرد بزرگ، يك ظرف طلا و حدود 100 قبضه شمشير با غلاف‌هاي ساخته شده از  طلا  و تزئين شده به الماس و ياقوت با دسته‌هايي از زمرد و پشم و با آهني از «موصوف» كه نام خلفا و شاهان گذشته روي آنها كنده كاري شده بود كه ابدا نمي‌شد آنها را قيمت‌گذاري كرد.

اين افراد در نهايت پست قضاوت مكه را به «شيخ عبدالحفيظ» و پست قضاوت مدينه را به برخي از علماي اين شهر دادند.

وهابيان پس از اين عمل قبيح مردم را از زيارت قبر پيامبر منع و جلوگيري نمودند و بسياري از گنبد و بارگاه‌هايي را كه در شهر مدينه و بقيع بود ويران كردند و در سال 1221 زوار شامي و در سال 1222 زوار مصري از زيارت مدينه منوره و حرم پيامبر ارم(ص) ممنوع شدند

سرانجام وهابيان پس از چهار سال قتل و غارت جور و ستم بر اهالي مدينه با حمله عثماني‌ها از بين رفتند.

ولي متأسفانه مجددا اين فرقه ضاله در سال 1343 هجري قمري با حمايت‌هاي بي‌دريغ و سخاوت‌مندانه انگليسي‌ها به مدينه منوره وارد شدند و با گرفتن فتوا براي  ويران كردن قبور و زيارتگاه‌ها در 8 شوال 1343 هجري قمري تمامي گنبدها و بارگاه‌ها و ضريح‌هايي كه در مدينه و اطراف آن بود ويران كردند.

از جمله ويراني‌ و هتك حرمت‌هايي كه وهابي‌ها در مدينه انجام دادند عبارتند از خراب كردن گنبد و بارگاه عبدالله و آمنه پدر و مادر رسول خدا، مزار همسران پيامبر اعظم (ص)، مزار اسماعيل بن جعفر الصادق و ديگر بزرگان و حتي گنبد مرقد مطهر نبوي را هم به توپ بستند و از همه اين موارد درد نا‌ك‌تر تخريب گنبد و بارگاه ائمه بقيع (ع) و اهل بيت رسول الله بود.

 وهابيان حتي ديوارها و صندوق و ضريحي را كه روي قبرهاي شريف قرار داشت كاملا از بين بردند و از اين زيارتگاه جز تلي از سنگ و خاك باقي نگذاشتند كه در نهايت 8 شوال 1343 هجري قمري براي جهان تشيع به خاطره‌اي تلخ و دردناك تبديل شد.

منابع:  كتاب عزاداري سنتي شيعيان ـ از شب‌هاي پيشاور ـ چشمديدها تأليف عبد القيوم فدوي ـ تاريخ المملكه العربيه السعوديه ـ شيعه نيوزـ عنوان المجد في تاريخ نجد ـ تاريخ العربيه السعوديه.