خيرت ويلدرز 1963 در شهر فنلو هلند در خانواده اي كاتوليك به دنيا آمد ولي زماني كه بالغ شد از كليسا بريد.

 پس از پايان دبيرستان و گذراندن دوره‌اي در هنرستان بيمه‌هاي اجتماعي، دو سال در اسرائيل كار كرد.

همزمان چند واحد درسي در رشته‌ي حقوق را از طريق دانشگاه از راه دور گذارند و چند سالي را نيز در موسسات بيمه‌هاي اجتماعي و درماني كار كرد.

در 1989 به عضويت حزب ليبرال  - محافظه كار في في دي در آمد.

 از 1990 تا سال 1998 كه از جانب همين حزب به نمايندگي پارلمان انتخاب شد، مشاور امور اجتماعي فراكسيون پارلماني انتخاب شد، مشاور امور اجتماعي فراكسيون پارلماني حزب بود.

 از سال 97 تا 98 بدليل اختلافاتش با حزب از آن جدا شد و فراكسيون يك نفره‌ي گروه خيرت ويلدرز در پارلمان را تشكيل داد.

در پايان همين دوره‌ي پارلماني، حزب پي في في را بنيان گذاشت و خودش رهبر آن شد.

در انتخابات پارلمان در نوامبر 2006 موفق شد كه 9 كرسي از 75 كرسي پارلمان را بدست بياورد. همسر ويلدرس اهل مجارستان اتس. آنها در سال 1992 در بوداپست ازدواج كرده‌اند و فرزند ندارند.

فـعــــــــــــــــــــالــيـــــــــت‌هاي ســيــاســي

ممنوعيت قرآن

سال گذشته ويلدرس در بروزنامه‌ي فولكس كرانت اعلام كرد «قرآن بايد ممنوع گردد چون كتابي فاشيستي است كه به خشونت دعوت مي‌كند» و آنرا با «نبرد من» هيتلر مقايسه كرد كه از زمان جنگ دوم جهاني به اين سو فروش آن در هلند ممنوع است. او همچنين گفت خواندن قرآن در مساجد و محافل خانگي بايد ممنوع گردد.

مسلمانان و مهاجرين

خواهان ممنوعيت وعظ پيش نمازهاي خارجي و وعظ در زباني غير از زبان هلندي شد.

ويلدرس مزاحمين خياباني را ترورست خياباني مي‌نامد و اعتقاد دارد كه اكثرا مراكشي و مسلمان هستند و بايد از كشور اخراج شوند و اگر سن آنها كمتر از 18 سال است، بايد به همراه پدر و مادرشان اخراج شوند و مي‌گويد: «كساني كه اينگونه وحشيانه رفتار مي‌كنند از مهمان نوازي ما سوء استفاده مي‌كنند و شايستگي گرفتن مليت و پاسپورت هلندي را ندارند» به نظر ويلدرس «وجود يك ميليون مسلمان در هلند زيادتر از حد معمول است و بايد تعداد آنها كم شود. همچنين به نظر او بيش از نصف جمعيت زير بيست و يك سال شهرهاي بزرگ مانند آمستردام و روتردام خارجي تبار و بيشتر آنها مسلمان هستند كه ارزش‌ها و هنجارهاي هلندي را رعايت نمي‌كنند.

او راحل حل دولت براي حل مشكلات خارجي‌ها راكه مبتني بر سرمايه گذاري بيشتر در دوره‌هاي دو ساله شهروندي براي همه‌ي خارجي‌ها صرف نظر از مسلمان بودن يا نبودن آها است، ناشي از كم جرئتي و بزدلي مي‌داند. دراين دوره‌ها بر ياد گيري زبان، آشنايي با جامعه‌ي هلندي و راهنمايي براي پيدا كردن كار تاكيد مي‌شود.

ويلدرس احترام براي عقايد مسلمانان را كه در هلند تقريبا موقعيت دگرانديشان را دارند، ديوانگي محض مي‌داند. او وزير فرهنگ خانم فوخه لار را كه گفته بود «چند سال ديگر در هلند بايد از سنت مسيحي يهيودي اسلام سخن گفت»، عب مانده‌اي مي‌نامد كه هر چه از دهنش در بيايد مي‌گويد.

او تحميل ايدئولوژي كه به جدايي دين از دولت معتقد نيست، همجنسگرايي را بيماري مي‌داند، حقوق خارج شدن را از دين را نمي‌دهد و پيروان مذاهب ديگر را مي‌كشد» به فرهنگ روامدار هلند خيانت مي‌داند.

منتقدين مي‌گويند كه فرهنگ پديده‌اي ايستا نيست و مدام در حال تغيير و تكامل است و مسيحيت و هلند هم تا چند صد سال پيش در باره‌ي موضوعات نامبرده نظرات چندان متفاوتي با اسلام نداشته‌اند اما در طول زمان تغيير كرده‌اند.

ويلدرس معتقد است كه ميان ما (مسيحيت) و اسلام در رفتار با پديده‌ها يك تفاوت اسلامي وجود دارد و آن «استفاده از خشونت، كشتن و زدن» است.

منقدين مي‌گويند انتقاد از اسلام قابل پذيرش است اما بايد از طريق دياگو و اجترام به چند فرهنگي بودن جامعه مطرح شود.

آن‌ها اين عمل ويلدرس را خطا مي‌دانند كه دعوت سازمان‌هاي اسلامي براي گفت و گو و ديالوگ را رد كرده است. ويلدرس مي‌گويد: سازمان‌هاي اسلامي او را براي ديالوگ دعوت نكرده‌اند بلكه مي‌خواهند نحوه‌ي خواندن قرآن را به او ياد دهند.

تركيه

خيرت ويلدرس از مخالفين سر سخت پيوستن تركيه به اتحاديه اروپا است. او مي‌گويد «تركيه يك كشور اروپايي نيست بلكه اسلامي است.

با اروپايي شدن تركيه و با توجه به تفاوت سطح اقتصاد تركيه و كشورهاي اتحاديه اروپا، 2  تا 3 ميليون كارگر ترك به اروپا سرازير مي‌شوند و فرهنگ و هويت ما را تغيير مي‌دهند. همچنين در همان آغاز اروپايي شدن تركيه، حدود ده تا دوازده سال ديگر اروپا بايد ده‌ها ميليارد يورو براي رسيدن اين كشور به استانداردهاي اروپايي هزينه كند.

من به كشورهاي منطقه مانند سوريه، عراق و ايران چندين بار سفر كرده‌ام و مي‌دانم كه روابط اين كشورها با تركيه خوب نيست و پس از پيوستن تركيه به اروپا، اين كشور در منطقه بيشتر منزوي مي‌شود، در حاليكه به نفع اروپا است كه تركيه در گسترش روابط خود با كشورهاي منطقه تلاش كند تا براي پيوستن به اروپا

تركيه هم پيمان ما در ناتو است و ما بايد با هم روابط اقتصادي خوبي داشته باشيم.

يكي ديگر از زيان‌هاي اروپايي شدن تركيه، به نظر ويلدرس اين است كه پس از پيوستن تركيه به اروپا بايد ارتشش را بدرون پادگان‌ها فرا خواند در حاليكه دولت سكولار در تركيه توسط ارتش نگاهباني مي‌شود». به عبارت روشن‌تر ويلدرس اعتقاد دارد كه جدايي دين از دولت در تركيه نهادينه نشده و نگاهداري آن به قدرت و نفوذ و در صورت لزوم سركوب ارتش نياز دارد در حاليكه مطابق قوانين اروپا ارتش حق دخالت در سياست را ندارد.

خلاصه براي سركوت كردن «تركيه همسايه خوبي است ولي عضو خانواده نيست». منتقدان ويلدرس اعتقاد دارند كه يك تركيه دمكراتيك و با ثبات و عضو اتحاديه اروپا مي‌تواند در منطقه نقش ميانجيگر داشته باشد و از برخورد تمدن‌ها جلو گيري كند.

ســاخــتن فيلم ضد قرآن

در 28 نوامبر 2007 ويلدرس در روزنامه‌اي تلگراف اعلام كرد كه در حال ساختن فيلمي در باره‌ي قرآن تحت عنوان فتنه است. فتنه يا در تلفظ هلندي فتنا، فيلم كوتاه پانزده دقيقه‌اي است كه با اندكي تاخير احتمالا در ماه مارس نمايش داده مي‌شود.

واژه‌ي فتنه هم به معناي آزمون است هم به معناي گمراه كردن و آشوب بپا كردن. اين واژه در قديم به معناي ذوب كردن نقره يا طلا براي تشخيص واقعي بودن آن بوده است.

 در قرآن اين واژه براي توصيف خطر بازگشت مسلمان به بت پرستي و چند خدايي استفاده شده است.

ويلدرس در وبلاگ خود در تاريخ 30 نوامبر 2007 مي‌نويسيد با نمايش فيلم فتنه قصد دارد بگويد كه قرآن يك كتاب قديمي غبار گرفته نيست بلكه هنوز بهانه و منبع الهام براي ناروامداري، قتل و ترور است.

صاحب نظران مي‌گويند: مطمئند كه در فيلم ويلدرس فرازهاي خشونت بار قرآن با تصايور عمليات تروريستي مسلمان مانند حمله به برج‌هاي دو قلو در هم آميخته شده است و در پايان فيلم ويلدرس قرآن را پاره مي‌كند و در آتش مي‌اندازد.

ويلدرس در مصاحبه‌اي مجددا با روزنامه‌ي تلگراف در 26 ژانويه 2008 مي‌گويد فيلم فقط درباره قرآن نيست بلكه «در ميان صفحات قرآن نيز بازي مي‌شود. كتاره صفحات قرآن تمام مدت كادر فيلم را تشكيل مي‌دهند و متوني كه در قرآن شرح داده شده است، نشان داده مي‌شود.

در نماي آغازين در سمت چپ تصوير، جلد قرآن و در سمت راست اين جمله ديده مي‌شود «اخطار: اين كتاب شامل تصاوير شوك آور است».

 ويلدرس مي‌گويد «پس از نماي آغازين، كتاب باز مي‌شود و تصاوير عمدتا» مربوط به قرائت امروزي از اسلام مشاهده مي‌شوند اين تصاوير مي‌توانند گردن زني در عراق، سنگسار در ايران يا اعدامي در عربستان سعودي باشند.

زمان و مكان نمايش فيلم

قرار بود فيلم در اواخر ژانويه به نمايش در آيد ولي ويلدرس بعدا اعلام كرد كه نمايش آن تا ماه مارس به تعويق افتاد. در 22 ژانويه شوراي سردبيران برنامه‌هاي حوادث روز فرستنده‌هاي تلويزيوني تشكيل جلسه دادند.

 اينكه فيلم از يك شبكه‌ي تلويزيوني هم پخش گردد، لحظاتي از آن يا كامل هنوز روشن نيست ولي گفته شده بود احتمال دارد فيلم از برنامه‌ي احزاب سياسي، كه مختص تبليغ احزاب سياسي درباره‌ي نظر گاه‌هاي خود است، در 25 ژانويه كه به حزب ويلدرس اختصاص داشت، پخش شود كه ظاهرا فيلم هنوز آماده نبود.

ويلدرس قبلا گفته بود تصميم دارد كه فيلم را رد هر صورت از طريق اينترنت، ويدئو وب سايت يوتيوب، در دسترس عموم قرار دهد. آخرين خبر اين است كه فيلم در 28 مارس به نمايش در مي‌آيد.

واكنش‌هاي سياسي

نگراني در مورد نمايش فتنه آنقدر زياد است كه وزراي خارجه، دادگستري‌ كشور و امور عمومي در منزل نخست وزير با مشاور امنيت ملي و مبارزه با تروريسم آقاي جبيه يوسترا جلسه‌اي محرمانه‌اي تشكيل دادند و در باره پيامدهاي احتمالي نمايش فيلم ويلدرس گفت و گو كردند.

آخرين خبر اين است كه كه آقاي يوسترا از ويلدرس خواسته است تا فيلم را قبل از نمايش ببيند تا بداند چه نوع اقدامات امنيتي را بايد پيش بيني بكند.

 ناظران آگاه معتقدند كه ديدن پيشاپيش فيلم مي‌تواند مقدمه‌اي بر توقيف آن باشد. زيرا آقاي يوسترا فقط پس از ديدن فيلم مي‌تواند آن را به دليل به خطر انداختن امنيت ملي توقيف كند.

پيتر فان خيل، رهبر فراكسيون پارلماني حزب س د آ ويلدرس تقاضا مي‌كند كه از نمايش فيلم ضد قرآن خود داري كند و در مقابل تاكيد ويلدرس بر حق آزادي بيان در يك كشور دمكراتيك، مي‌گويد» اين موضوع ارتباطي با آزادي بيان ندارد. حرف اين است كه آقاي ويلدرس هم بايد در مقابل پيامدهاي احتمالي كه نشان دادن اين فيلم براي امنيت شهروندان و منافع اقتصادي هلند دارد، احساس مسئوليت كند.

وزير امور خارجه ماكسيم فرهاخن و وزير دادگستري ارنست هيرس بالين روز چهارشنبه 27 فوريه طي گفت و گويي درباره‌ي پيامدهاي احتمالي نشان دادن اين فيلم مانند تظاهرات در داخل كشور وهمچنين حمله‌ي احتمالي به سفارتخانه‌ها و خسارت به مؤسسات تجاري و غير انتقادي هلند در خارج از كشور به ويلدرس هشدار دادند.

آن‌ها به طور مشخص به بايكوت احتمالي مؤسسه‌ي توليد مواد لبني كامپينا و تهديدات طلبان مبني بر حمله به نظاميان هلند در افغانستان اشاره كردند. فرهاخن گفت: ويلدرس نمي‌تواند شانه‌هايش را بالا بيندازد و بگويد حمله به سفارت‌خانه‌هاي هلند) مسئوليت او نيست بلكه بايد به پيامدهاي كاري كه مي‌كند جدي فكر كند.

به نظر فرهاخن فقط آزادي بيان مهم نيست بلكه زندگي‌ها و منافعي كه در اثر نشان دادن اين فيلم مي‌توانند نابود شوند نيز مهم هستند.

يپ ده هوپ اسخفر وزير سابق امور خارجه هلند و رئيس فعلي پيمان ناتو نيز نگراني خود را از نمايش اين فيلم بيان كرد. اما او به مقاومت افغاني و آمريكايي توضيح داد كه دولت هلند نمي‌تواند از نمايش فيلم جلوگيري كند: حق انتخابا با ويلدرس است.

يان بال كننده نخست وزير نيز در يك مصاحبه‌اي تلويزيوني گفت ويلدرس با نمايش فيلمش اعمال ترويستي عليه منافع هلند را مشروعيت مي‌بخشد و از ويلدرس خواست كه از نمايش فيلم صرف نظر كند. نخست وزير هلند همچنين همتايان اروپايي خود را در جريان وقايع و مخاطرات احتمالي مربوط به نمايش اين فيلم قرار دارد.

نــتــيـــجه‌گــيــري:

1- «هلند حق آزادي بيان و مذهب را برسميت مي‌شناسد و ميان حق آزادي بيان و توهين به مقدسات مذهبي مردم تفاوت قائل است. مطابق قانون اساسي هلند سانسور پيشاپيش يك فيلم ممنوع است.

به همين دليل هيچ سازماني مميزي براي توقيف يا سانسور قسمتي از يك فيلم پيش از نمايش آن وجود ندارد.

 فيلم را فقط بعد از نمايش و بر اساس دلايل و قوانين ديگري مانند آسيب رساندن خلاقي تربيتي به كودكان يا به خطر انداختن امنيت عمومي مي‌توان ممنوع كرد.

همچنين در فرهنگ سياسي هلند سانسور نشانه‌ي عدم رواداري و عملي شرم آور به حساب مي‌آيد. قانونگذار جاي اگر و اماني چنداني براي اعمال سانسور توسط دولت حاكم نگذاشته است و دولت حاكم نيز خود را موظف به رعايت حقوق مخالف مي‌داند و در اعمال سانسور بسيار صرف جويانه عمل مي‌كند زيرا بيم آن دارد كه اعمال سانسور حتي بر عمل يا انديشه‌اي راديكال يا متحجر منجر با نارواداري عمومي شود.

اين رواداري در مقابل نارواداري مي‌تواند براي دولت حاكم يا مردم زيانبار باشد اما چاره‌اي نيست چون نه فقط استقرار دمكراسي بلكه نگاهداري و نگاهباني از آن نيز نياز به هزينه كردن دارد.

 2- نظر دولت و اكثريت جامعه هلند در باره‌ي مسلمانان بطور بنيادي با نظر ويلدرس متفاوت است.

 هلند با حفظ انتقاد خود به بعضي رفتارهاي اجتماعي متعصبانه يا مزاحمت آفرين بچه‌ مسلمان‌هاي خارجي، خواهان حل مشكل از طريق ايجاد گفتمان، سرمايه گذاري بيشتر در مطلوب‌تر كردن و كار آمدتر كردن دوره‌هاي شهروندي، ايجاد فرصت‌هاي برابر و افزايش پروژه‌هاي اشتغال زاست.

تقابل و چند قطي شدن در ميدان سياست به منظور روشن شدن مواضع جناح‌ها درگير و جدي‌تر شدن گفتمان سياسي امري طبيعي است.

 اما ايجاد شكاف در جامعه با هدف چند قطبي كردن آن براي بهره برداري‌هاي انتخاباتي از نمونه‌هاي بارز نارواداري و غير قابل پذيرش است.

 3 - بر اساس پيمان‌هاي بين المللي كشورهاي ديگر موظفند از امنيت اتباع و مؤسسات هلندي حفاظت كنند» همانطور كه هلند از امنيت اتباع و منافع كشورهاي ديگر در خاك خود حفاظت مي‌كند. حمله به سفارت‌خانه‌هاي و اتباع بي گناه در كشورهاي مسلمان دقيقا همان چيزي است كه خيرت ويلدرس در پي رسيدن به آن است.

 زيرا او اعتقاد دارد مسلمانان ظرفيت پذيرش مذاكره را ندارند. بردباري در مقابل انتقاد ويلدرس از قرآن اهداف او را نقش بر آب مي‌كند.

وقتي كه به ويلدرس مي‌گويند كه او در برنامه‌ي سياسيش فقط يك موضوع را گنجانده است و آن ضديت با اسلام و خارجي‌ها است، مدعي مي‌شود كه برنامه‌هاي ديگري نيز براي پيشرفت جامعه‌ي هلند دارد.

 اما واقعيت امر اين است كه محتواي برنامه‌هاي ديگر او مانند كاهش بودجه همكاري و توسعه كه بيشتر صرف كمك به بهبود سازي اقتصادي كشورهاي فقير مي‌شود يا كاهش بودجه‌ي درمان و مراقبت كه ضرر و زيانش بخصوص متوجه‌ي افراد ضعيف‌تر جامعه است نيز بر همان مدار نارواداري و عدم همبستگي با ضعيف‌تران مي‌چرخد.

در يك نظر سنجي كه همين اواخر انجام شد ويلدرس بعنوان «بد اقبال ترين» فرد مشهور در هلند انتخاب شد.

سياستمداران «تك بعدي» كه پس از چند سال فعاليت سياسي و داشتن 9 كرسي در پارلمان هنوز منشاء امر خيري براي طرفدارانش نشده است.

هدف و تصميم گيري سياسي بر اساس منافع حزبي و طبقاتي يا بر اساس منافع اكثريت جامعه رقم زده مي‌شود. در دمكراسي مدل چند حزبي هيچ فرد يا حزبي به تنهايي نمي‌تواند به اهداف خود نايل گردد.

به همين دليل افراد و احزاب براي رسيدن به اهداف سياسيشان در پي تفاهم و سازش با نيروهاي سياسي ديگرند.

ويلدرس تاكنون براي هيچكدام از سياست‌هاي راديكالش موفق به جلب آراي موافق نيروهاي ديگر، حتي راست گرايانف نشده است.

بنابراين با سود بردن از كار كرد رسانه‌ها سعي دارد مدام در مركز توجه ميدان سياست باشد و حمايت دسته‌ي بخصوص از راي دهندگان را به خوب جلب كند.

 ممكن است اين سياست ايجاد شكاف مصنوعي در جامعه در كوتاه مدت آنگونه كه نظر سنجي‌ها نشان مي‌دهند، براي ويلدرس سود انتخاباتي داشته باشد اما در بلند مدت، مانند نمونه‌هاي قبلي آن، سياست ناكامي خواهد بود.