لازم به توضيح است چندی پیش «مايكل لدين» از اعضای موثر موسسه «امريكن اينتر پرايز» كه برخی او را مسئول و طراح برنامه‌هايی برای براندازی نظام جمهوری اسلامی می‌دانند در تاريخ 10 ژانويه مصادف با 20 دی ماه سال جاری، حال رهبر معظم انقلاب را نامساعد تشريح كرد...

قصد داشتم گزارش كاملی از حاشيه مراسم شب آغاز سال قمری و اول محرم تهيه كنم كه متاسفانه به دليل همان اتفاقات حاشيه، از بی‌توجهی خودم و انسان‌هايی مثل خودم بنويسم كه با بی‌تفاوتی شب و روزشان را سپری می‌كنند و فراموش كرده‌اند هنوز ندای هل من ناصر ينصرنی بلند است و كسی در انتظار 313 يار است.

تاسيس تاريخ برای مسلمانان در زمان خلافت خليفه دوم مسلمين و با مشورت علی (ع) در سال شانزدهم هجری صورت گرفته است مبدا تاريخ را هجرت پيامبر و ماه نخست آن را محرم، سالی كه هجرت روی داده بود گرفتند؛ علت نامگذاری اين ماه آن بود كه در ايام جاهليت، جنگ در اين ماه را حرام می دانستند.

البته به اين مسئله بايد تو جه داشت كه كشورها زمان و مراسمات مختلف و خاصی برای آغاز سال نو خود دارند و نبايد از اين مسئله به دور بود كه در اكثر كشورهای عربی، اعياد فطر و قربان به عنوان بزرگترين عيد و جشن ملی در نظر گرفته می‌شود.

ـ در دوم ماه محرم‌الحرام سال 61 هجری كاروان حضرت امام حسين (ع) وارد كربلا شد و سپاهيان دشمن كه هر روز بر تعدادشان افزوده می‌شد، در روزهای تاسوعا و عاشورا كه روز نهم و دهم محرم می‌باشد او و يارانش را به شهادت رساندند. پيشوای هشتم شيعيان امام رضا (ع) در خصوص اين ماه فرمود: در جاهليت، حرمت اين ماه نگاه داشته می‌شد و در آن نمی‌جنگيدند، ولی در اين ماه، خون‌های ما را ريختند و حرمت ما را شكستند و فرزندان و زنان ما را اسير كردند و خيمه‌ها را آتش زدند و غارت كردند و حرمت پيامبر را درباره ذريه‌اش رعايت نكردند.

و اما شروع سال قمری و ماه محرم برای شيعيان يادآور قيام خونين و هميشه جاويد امام حسين (ع) است. حادثه‌ای كه با وجود گذشت قرن‌های متوالی تا به امروز همچنان متبلور و راهگشای جويندگان حق و حقيقت بوده است.

به طوری كه هر ساله با فرارسيدن ماه محرم هر جا كه انسان آزاده‌ای وجود دارد به ياد اين حادثه در هر فصلی كه می‌خواهد باشد، به دنبال بهانه‌ای برای احيای بهار ايمان در خود است.

ديشب اولين شب محرم بود و من هم مثل بيشتر مردم كه با هدف درك پيام اصلی قيام عاشورا، شهر را سياه‌پوش كرده‌اند، راهی يكی از هيئات شدم. در بين راه طی گذر از مسير هميشگی، مركز خريد و فروش اقلام محرم متوجه شدم با وجود ممنوع شدن خريد فروش تمثال ائمه(ع) هنوز بعضی از فروشندگان اقلام مذهبی، تمثيل‌های گوناگونی كه هيچ كدام در مقام اهل بيت(ع) نيست را به راحتی با قيمتی بالا برای فروش به ديواره‌های مغازه نصب كرده‌اند.

تصميم گرفتم نگاه بيشتری به اين مغازه‌ها داشته باشم كه در نتيجه متاسفانه متوجه شدم بعد از گذشت 1400 سال از قيام عاشورا، در حالی كه در آستانه وارد شدن به سالگرد پيروزی انقلاب اسلامی هستيم، هنوز فقر ادبيات قرآنی در جامعه موج می‌زند.

پرچم‌ها و ادعيه‌های قرآنی نوشته شده، چقدر متفاوت با پيام عاشورا بود، غلط‌های املائی در برخی از ادعيه و روايات كتيبه‌ها، در صورتی كه خبر از نظارت جدی از سوی برخی از مسئولين در اين‌باره داشتم عامل و زمينه هراس بيشتر من بابت اين بی‌اعتنايی و شايد كم‌توجهی برخی فروشندگان شد.

ثبت كنندگان اين روايات آنقدر گرم كار بودند كه يادشان رفته بود، محرم فرارسيده و حداقل در زمان نگارش اين روايات بر روی پرچم‌های عزاداری سالار شهدا از ادبيات بازاری ولو بدتر نبايد استفاده كنند.

تكيه‌ای با عظمت كه درحال فراهم كردن زمينه‌ی حضور عشاق درك معرفت بود، نظرم را جلب كرد و زمينه‌ای شد تا با كمك به آنها اتفاقاتی را كه ديدم، فراموش كنم.

گفتمان كوچه بازاری و كلمات خارج از شأن آن مكان كه در هوای تكيه پيچيده بود، دوباره ذهن آشفته من را به دقايقی قبل از رسيدن به تكيه هدايت كرد، تمثال‌های گرانقيمت اهل‌بيت(ع) كه معلوم نيست واقعا ‌طراح چنين تصاويری، با چه تصوری از اهل بيت(ع) دست به خلق چنين شاهكارهايی زده است. ‌

مراسم شروع شد، لحظه شماری می‌كردم تا پيامی از عاشورا را بشنوم، حسابی دلگير و آماده بودم، حضور دسته دسته جوانان دختر و پسر از قشرهای مختلف، نقطه قوتی شده بود برای برپايی يك مراسم كه خبر از آغاز رسيدن قافله‌ای به كربلا داشت.

مراسم شروع شد، صف مداحان كه هر كدام تكه كاغذی به دست داشتند، تشكيل شد؛ هر كدام با ولع خاصی مرثيه‌خوانی ديگری را قطع و با ارائه سبك‌های متفاوتی كه الهام گرفته از ادبيات غربی و شايد بهتر است بگويم يك غناء فرهنگی در ادبيات مذهبی خودمان سعی داشتند مراسم را به گونه‌ای به دست بگيرند كه طی اين روند نفهمديم چه شد و كی مراسم به اتمام رسيد و بالاخره سفره اطعام اهل بيت و حرفهايی كه نبايد به ميان می‌آمد.

عليرغم تشنگی زياد كه به دليل گرمای معنوی برخی از افراد به من هم سرايت كرده بود، تصميم گرفتم به ياد سقای دشت كربلا حداقل تا ساعتی لب به آب نزنم.

ياد جمله يكی از دوستانم افتادم كه فراموشی يك مطلب ناخوشايند را در گروی فكر نكردن به آن موضوع می‌دانست، با همين نيت از تكيه خارج شدم ، صحنه‌ای كه ديدم تا لحظاتی برايم تداعی‌گر شام غريبان امام حسين (ع) ‌در يكی از ميادين شهر شد كه از ته دل فقط از خدا خواستم باران رحمت خودش را از ما دريغ نكند.

لب به آب نزدم و قصد داشتم با نوشتن اين دردنامه، حداقل همدری با صاحبان اصلی عزا داشته باشم.

يا صاحب‌الزمان انتظار فرج تا به كی...

مگر می‌شود اين صحنه‌ها را ديد و سكوت كرد؟ آن هم در اين ماه و چنين مراسماتی در هفته امر به معروف و نهی از منكر.

واقعاً متوليان مذهبی ‌ام‌القرای جهان اسلام كجا هستند كه ما به دليل چنين بی‌نظارتی‌ها و ‌توجيه نبودن برخی از مدعيان و سخنوران مذهبی شاهد و ناظر چنين اتفاقاتی باشيم؟

ای كاش ناظرين بر امر احيای فرهنگ قيام عاشورا، به جای تصويب برخی قوانين كه متأسفانه بيشتر آنها هم اجرا‌يی نمی‌شود، به فكر فرهنگ سازی بودند تا ديگر شاهد شنيدن اين روايت تلخ نباشيم كه يكی از علل عدم ظهور امام عصر(عج) نبود 313 يار حقيقی است.

به راستی با وجود اينگونه مسائل كه نوعی انحراف در فرهنگ حسينی است، آينده ام‌القرای جهان اسلام را چطور قرار است با رفتارمان تضمين كنيم؟ مگر ‌می‌شود بعد از سه دقيقه تمام اين اتفاقات را انسانی كه بر مبنای هدفی ويژه آفريده شده، فراموش كند؟

آيا باز امسال در پاپان دهه اول محرم، باز هم شاهد حوادثی همچون ميدان محسنی هستيم يا خير؟‌